Berichtje uit Phnom Penh

Hello! Een berichtje uit Phnom Penh vandaag. Laatste keer schreef ik dat we naar Battambang zouden gaan met de boot, dat het zes uur zou gaan duren en warm zou worden. De warmte viel gelukkig erg mee. We hadden het geluk dat onze chauffeur vroeg bij de boot was. We hadden het laatste vrij bankje op het benedendek en konden de hele tocht in de schaduw zitten. Iedereen die na ons kwam moest op het dak van de boot in de volle zon. Lucky us! Zeker omdat het geen zes uur bleek te duren, maar tien! Kwam omdat het droogseizoen is nu en de rivier een stuk lager staat, de boot komt dan niet zo snel vooruit. Was een erg lange zit, maar wel erg mooi. We voeren door half dicht gegroeide rivieren, over het gigantische Tonle Sap meer en door allerlei dorpjes heen. Het grootste deel van die dorpjes stonden niet gewoon langs de rivier maar er middenin, drijvende huizen! Alles wordt er gedaan met de boot, de tempel en het ziekenhuis drijft en er wordt gehandeld op de rivier, drijvende supermarktjes. Een erg raar gezicht, die huizen waren helemaal compleet, met tv en koelkast, maar dan drijvend op het water.

na tien uur waren we blij dat we eindelijk in Battambang waren. Alle goedkope kamers waren vol, dus moesten we verplicht een kamer met eigen badkamer en kabeltv nemen. Hadden we het erg zwaar mee, de hele avond film kijken...haha. Grappig dat dat echt geweldig is, na zo lang geen westerse tv. Gelukkig was er s' avonds toch niet zoveel te beleven, iedereen gaat naar bed rond een uurtje of tien en de straten zijn uitgestorven, dus de tv kwam van pas. Battambang is sowieso een beetje een slaperig stadje, maar misscgien juist daarom erg sfeervol. het lijkt alsof de inwoners de hele dag in hun hangmatje hangen onder de palmbomen, tussen de oude frans-koloniale huizen. Ze hebben een spoorlijnen die door de stad heenlopen, maar het spoor wordt alleen gebruikt door een goederentrein, die niet meer stopt in Battambang. Over het grootste deel van de spoorlijn zijn hutten gebouwd en is er een nieuwe buurt ontstaan. Mensen wonen in de overblijfselen van de treinwerkplaatsen, tussen de oude geroeste treinen in. De volgende dag hebben we zelf gebruik gemaakt van die spoorrails. De locals hebben de assen van treinen afgehaald en er een bamboo vloertje opgetimmerd. Compleet met klein motortje worden deze treintjes gebruikt om goederen en mensen te vervoeren tussen de dorpjes die aan de spoorlijn liggen. Als de echte trein eraan komt wordt het karretje snel uit elkaar gehaald en naast de rails gezet, om weer verder te rijden als de trein voorbij is. Het zelfde gebeurt als er een tegenliggend bambookarretje aankomt, want er is maar 1 spoor. Het karretje met de meeste mensen heeft voorrang, dan stappen de tegenliggers uit, tenzij ze veel vracht of een brommer bij zich hebben, dan gaat dat voor. Was erg leuk om er zelf op te zitten, je kan voelen hoe slecht het spoor is, het hobbelt behoorlijk, maar gaat behoorlijk snel. Ik kan nog steeds niet geloven dat een echte trein op dat spoor kan rijden, soms zit er zelfs een gat of een hoogte verschil tussen twee stukken spoor. Die zelfde dag hebben we een bezoek gebracht aan een grot die door de locals killing cave wordt genoemd. Khmer rouge soldaten brachten daar inwoners van Battambang heen om ze dood te schieten of knuppelen. Iedereen die een opleiding had gevolgd liep groot risico om zo te eindigen, als je het niet eens was met het regime of in het leger had gevochten dan ging je er zeker weten heen en uiteindelijk zijn er ook Khmer rouge soldaten door hun eigen mensen vermoord omdat ze van verraad werden verdacht.  

Een ander overblijfsel van de oorlog was de oude pepsi fabriek. Voor de oorlog werd er frisdrank gemaakt, nu is het grootste deel vervallen. je kon nog zien waar ooit de lopende band was en het stikte er van de lege pepsiflesjes. In het hoofdgebouw woont nu een oude man, die kwam kijken waarom we om zn huis waren aan het lopen. nadat we in het Khmer hallo hadden gezegd werd ie enthausiast en kregen we een tour door het gebouw (en zijn huis dus), werden er allerlei sloten geopend en kregen we uitgebreide uitleg. We verstonden natuurlijk geen woord van wat het oude tandeloze mannetje mompelde en hebben dus beleefd maar wat geknikt, oeh en ahh geluiden gemaakt en hem uitgebreid bedankt. Wel leuk dat we nu het hele gebouw konden bekijken, in plaats van alleen de buitenkant.

De dag erop was het off naar Phnom Penh. We gingen eerst naar een hotel in het 'backpackers gedeelte', wat een grote vergissing was. Druk, veels te duur en compleet niet authentiek, de kamer was een zooitje, vieze bedden, het plafond kwam naar beneden, de (gedeelde) douche deed het niet. De volgende dag zijn we verhuisd naar een ander hotel, midden in het centrum. Toch heeft het zo moeten zijn dat we eerst naar het toeristengedeelte gingen, want daar kwamen we een britse jongen die we al eerder hadden ontmoet in Don Det. Daar trekken we nu een beetje mee op. We zijn de afgelopen dagen erg druk geweest. We hebben de Toul Sleng S-21 gevangenis bezocht, waar duizenden mensen tijdens het Khmer rouge regime zijn gemarteld en vermoord. Erg indrukwekkend om al hun foto's te zien en verhalen te lezen, zeker omdat het er nu zo vredig uitziet. We zijn naar de Killing Fields geweest, waar iedereen van Toul Sleng werd vermoord en begraven. het is moeilijk voor te stellen dat de oorlog pas zo kort geleden was en er zoveel mensen om je heen rondlopen die dat soort dingen hebben meegemaakt. Nog veel raarder is het dat de meeste belangrijke mensen van de Khmer rouge nu nogsteeds vrij rondlopen en vele jaren na de oorlog nog belangrijk waren in de politiek. Er wordt nu veel geflyerd over het internationale tribunaal dat bezig is met de rechtzaak tegen somige Khmer rouge, maar het lijkt niet erg vlot te gaan. 

Door de oorlog zijn er nog erg veel wapens overal in het land. Misschien beetje rare combinatie met alle oorlogsherdenksplaatsen, maar je kan allerlei geweren uitproberen, vlak bij Phnom Penh. Patrick vond dat ie de kans niet kon laten liggen en heeft enthausiast een AK-47 uitgeprobeerd. Ik vond het zelf niet zo'n succes. Ontzettend luid, wat een kracht zit er achter dat ding, niets voor mij. Je kon daar ook schieten op levende doelen, zoals bijvoorbeeld een gans. We hadden dat al wel gehoord, maar niet echt geloofd. 80 dollar kost het, ongelofelijk. Hebben we uiteraard niet gedaan.

Morgen gaan we weer verder, naar het noord-oosten. Ik weet niet precies hoe dat gaat zijn, maar heb gehoord dat er veel minder toeristen zijn. Het kan dus zijn dat jullie voor wat dagen niets van ons horen.

Nou dat was het voor vandaag, ik moet er vandoor want de internetwinkel gaat dicht. Erg apart, het is de grootste stad van Cambodia, maar iedereen slaapt om elf uur.