Mooie en minder mooie kanten van China

Na een korte stilte laten we dan eindelijk wat van ons horen! Ons laatste bericht was vanuit Qufu, inmiddels zitten we in FengHuang. Vanuit Qufu zijn we naar Huang Shan gegaan met de slaaptrein. Dat was echt pure luxe na ons vorige treintochtje op de hardseat. We hadden ons eigen bedje, relatief schoon beddegoed en een wc die niet gedeeld hoefde te worden met tweehonderd andere mensen. Helaas bleek dat een trein delen met chinezen altijd samengaat met iets van ongemak. Onze trein vertrok om drie uur snacht en zou aankomen om zes uur savonds. We hadden ons dus voorgenomen het grootste deel van de dag slapend door te brengen en zo eens goed uit te rusten. Patrick kreeg dat nog aardig voor elkaar. Hij had het bovenste stapelbedje, wat erg hoog is en dus ver vewijderd van de medepassagiers. Ik had het onderbedje. Slechte keuze bleek de volgende dag. Ik werd om vijf uur sochtends wakker geschud door een Chinese meneer uit een andere coupe. Waarom? geen idee, misschien voelde hij zich eenzaam. Vervolgens begon hij op volume olifant te praten tegen de jongen die tegenover me lag. Die jongen sliep overigens zelf ook nog. De gordijntjes werden opengetrokken en de halve coupe werd in het gesprek betrokken. Het bleek later dat de man iets van familie was, maar goed...moet dat nou om vijf uur sochtends? Vervolgens was de hele familie en ik wakker en werd er vrolijk ontbeten, muziek op vol volume gedraaid en ging er iemand op mijn bed zitten! Ik lag er gewoon nog in, schijnbaar in slaap, maar dat maakte allemaal niets uit. Ondertussen was Patrick dan ook wakker geworden van alle muziek (Chinese opera, echt, we zijn nu al fan) en lag in het Nederlands te vloeken in zn bedje. Uitgerust? hmm nee niet echt! Gelukkig vertrok de gezellige familie om een uurtje of acht en was er toen weer even rust. Ze werden vervangen door een nieuwe Chinese meneer, die ook groot aanhanger bleek te zijn van opera en ook al niet in het bezit was van een koptelefoon. Hij had ook duidelijk een favoriet nummer, dat de volgende twee uur op repeat werd gezet. Gelukkig was hij iets fijngevoeliger, want na een kwartier boze blikken van mij deed hij het volume naar beneden. Hij was zelfs zo sociaal dat hij er helemaal niet raar van opkeek toen een mevrouw van twee coupeetjes verderop haar baby's poepluier op zijn bed kwam verschonen. Zo blijkt maar weer dat Chinezen ook heel sociaal kunnen zijn. Echt er is geen hoogte te krijgen van dit volkje, het ene moment vervloek je ze, het andere moment zijn ze super aardig. Zo kwamen we na onze lange treinreis aan in Huang Shan (ook wel Tunxi genoemd) en wilden we met de bus naar het hostel dat we hadden uitgezocht. Terwijl we om ons heen waren aan het kijken of we aan de goede kant van de weg stonden kwam er een jongen aan lopen die een beetje Engels kon. Hij trok ons een taxi in, babbelde vrolijk met de chauffeur, terwijl wij nog waren aan het uitvogelen of we hier nou blij mee moesten zijn, betaalde de taxi chauffeur, dropte ons af voor het hostel, zei 'Welcome to Huang Shan' en liep weg.

De volgende dag wilde we tickets gaan regelen naar de provincie Hunan, onze volgende stop. We hadden de plaats waar we heen wilden in het Chinees opgeschreven en gingen naar het treinstation om een poging te doen om tickets te kopen. Hoopvol stonden we daar bij het loket en lieten onze calligrafeerkunsten zien aan de loketmevrouw waarna we onmiddelijk werden weggestuurd met een Mi Ou, heb niet. Dat lijkt het standaard antwoord te zijn als iemand geen Engels spreekt en geen zin heeft om moeite te doen. We kwamen dus niets verder. Je kan ook kaartjes kopen bij het hostel, maar daar vragen ze geld voor, en vaak ook behoorlijk veel. In Huang Shan vroegen ze er 40 yuan voor, waarvoor we samen vijf keer kunnen ontbijten.  Dus daar baalden we al goed van. Vervolgens bleek dat er geen goede verbinding was naar de plek die we hadden uitgekozen en eigenlijk helemaal geen directe verbinding naar die provincie. Daarom konden we niet anders dan eerst naar een grote stad gaan en daar de trein te pakken die wel een goede verbinding heeft naar Hunan. Inmiddels waren we al 210 yuan lichter. De volgende dag hadden we een tripje gepland naar wat omliggende dorpjes. Het hostel boodt een tour aan met een erg mooie prijs, inclusief lunch gids en vervoer. De volgende dag bleek al snel dat de gids alleen chinees sprak (hij kon letterlijk alleen 'Hello' ) en de hele bus zat vol met Chinezen. We hoefden nog net geen vrolijk gekleurde hoedjes op en achter de man met de vlag en luidspreker aan. De dorpjes waren echt de moeite waard. Was erg leuk dat het niet alleen dorpjes voor de touristen zijn, maar dat je echt een kijkje kon nemen in het dagelijkse leven op het platte land. De tweede tegenvaller kwam met de lunch. Omdat we een Chinese tourgroep waren gingen we ook op zn Chinees lunchen: in een soort van stal waar de etensresten van de vorige vijftig mensen nog op de vloer, over de tafels, nou bijna tegen de muren aan zaten. We hebben gelukkig wel wat kunnen eten. We durfden ons niet te wagen aan de vleesgerechten, maar er werd ook gebakken groenten met rijst geserveerd. Na de hele dag door die dorpjes te hebben gelopen zaten we best wel moe in de bus terug naar het hostel, toen de gids besloot om onderweg nog wat stops te maken om zijn verdiensten wat op te hogen. We werden meegeloodst naar een zijdefabriek en een jadewinkel. We zijn heel demonstratief niet naar binnen gegaan (zal de gids leuk hebben gevonden!) maar moesten dik twee uur wachten voordat we terug werden gereden naar het hostel.

Na dat tourtje hadden we het behoorlijk gehad. We waren erg moe, en vonden het niet erg netjes van het hostel om ons een tour te verkopen waarbij ze op die manier geld verdienen aan hun klanten. Helaas voor ons eindigde de dag niet daar. Toen we het hostel inliepen lagen onze treinkaartjes klaar. Het was alleen niet helemaal zoals wij het wilden. Volgens de receptiemensen hebben ze hier een regel dat je een minimale hoeveelheid kilometers moet kopen. Een treinkaartje naar HuaiHua was niet mogelijk, we moesten een duurder treinkaartje kopen. we moesten 50 yuan extra neerleggen terwijl de kaartjes al 600 yuan hadden gekost. Aangezien we geen keuze hadden, hebben we het extra geld betaald en hadden we het helemaal gehad met China! We zijn terug naar de hostelkamer gegaan en hebben allerlei vluchtplannen bedacht over hoe we zo snel mogelijk weg konden komen uit dit vreselijke land. De volgende dag waren we gelukkig al een beetje over onze China-meltdown heen en zijn we naar HangZhou gegaan, de grote stad vanuitwaar we wel een trein konden nemen.

HangZhou was best bijzonder. Het is echt een gigantische moderne stad waar echt milioenen mensen wonen, maar in het midden is er een heel groot meer met parken en heuvels er omheen. Dit zorgt ervoor dat als je het meer gaat bekijken je je helemaal niet meer realiseert je je in een metropool bevindt. Zo zouden alle grote steden ingericht moeten zijn! We hadden tussen onze aankomst in Hang Zhou en het vertrek van onze trein een dagje de tijd om het meer te verkennen. Het was ongeveer 10 km om er omheen te lopen wat een lekker tochtje was. Helaas wel weer veel smog...grote stad dus toch nog niet helemaal vergeten!

Alle rust van het meer was ver te zoeken op het treinstation. We moesten bijna vechten om de trein in te komen en Patrick werd nog bijna gezakkenrold. Gelukkig zorgde zijn gevoelige billetjes ervoor dat hij merkte dat zijn kontzak werd betast.

Nu meer dan twintig uur verder zitten we in FengHuang (de kaart kent het niet, daarom staat er Huaihua, de dichtstbijzijnde grote plaats). We hebben nog niet echt rondgekeken in dit stadje, maar tot nu toe valt het zeker niet tegen! We hebben een kleine sneak preview voor jullie geplaatst bij de foto's, later volgt meer.

We zijn nu ook al bezig met treintickets boeken naar onze volgende bestemming. We wilden eigenlijk nog twee provincies bekijken in China, maar je raad het al, weer problemen met de trein. Omdat we het een beetje zat zijn met dat lastige gedoe, en eigenlijk ook omdat het niet anders kan reizen we hierna al door naar onze laatste provincie, Yunnan, tegen de grens van Laos aan. Gelukkig is daar wel zat te doen.

Nou dat was het dan...veel negatiefs, maar we hebben ook veel moois gezien en zijn mensen tegengekomen die wel aardig voorons waren.

groetjes!