Voor de laatste keer dit jaar in de kou!

We schreven de laatste keer vanuit Lijiang, waar we niet lang konden typen. We zijn nu in Shangri-la, een stad op 3200 meter boven zeeniveau. De bergen waarop dit stadje is gebouwd zijn de eerste piekjes van de Himalaya. Je kan goed merken dat we in de buurt van tibet komen. De huizen zijn anders gebouwd, de borden hier zijn ook in het tibetaans geschreven, het stikt hier van de yaks en het is ontzettend koud! We hebben hier zo'n beetje alle kleren aan die we bij ons hebben en zitten nog steeds te bibberen. We zitten nu binnen in het guesthouse waar we slapen, maar het is nog steeds rond het vriespunt. Ik hoop dus dat ik het volhou om het berichtje af te typen.

Lijiang wordt ook wel het travellers mekka van China genoemd. Het is een ontzettend mooie stad, maar heel erg toeristisch. De toegangsprijzen rijzen de pan uit, er zijn erg veel toergroepen met luidsprekers en vlaggetjes en mensen proberen je aan alle kanten op te lichten (we raken er al een beetje aan gewend). Wij waren nog steeds onder de hoede van het chinese stel waar we niet van af konden komen, dus gelukkig kregen we meestal wel goede prijzen. De laatste avond dat we in Lijiang zouden doorbrengen was ook de laatste avond met hen. Ze gingen vanaf dat punt met een tourgroep mee, nog steeds de zelfde kant op als wij, maar dan op de chinese manier: met de bus overal snel langs terwijl je de dame met de vlag volgt. Devi stelde voor om de laatste avond samen te vieren in een chinese wijnbar. We hadden geen idee wat een chinese wijnbar was, maar we hadden veel zin om uit te gaan en om ons te laten verrassen. Nou een verrassing was het zeker. we gingen eerst opzoek naar een betaalbare bar, wat best moeilijk was. Wijn wordt er niet gedronken in de wijnbar, alleen importbier met een flink prijskaartje. Een flesje kostte 4 euro. Wij daar toch maar naar binnen, met het idee om dan maar 1 biertje te nemen en dan terug naar het hotel te gaan. Maar zo werkt het niet in de wijnbar. we gingen zitten in het drukke gedeelte, er werd op trommels gespeeld en gedanst door vrouwen in traditionele kleding. Onze biertjes arriveerden met shotglaasjes erbij. Ze drinken bier hier niet in een gewoon glas, maar schenken iedere keer een shotje in en slaan dat dan achterover. Bij ieder slokje of gelegenheid wordt er geproost, wat neerkwam op praktisch iedere minuut. Er wordt ook niet echt gesproken tijdens het uitgaan. Iedereen krijgt een houtje en slaat daarmee op de tafel in het ritme van de muziek en er worden soort van liedjes of kreten bij gezongen. Daar zaten wij dan, broodnuchter, met een stokje op de tafel te rammen, bier uit shotglaasjes te drinken en als een gek ja-zoo-ja-zoo-ja-ja-zooo te schreeuwen. het duurde niet lang voordat Devi een flesje medicijndrank tevoorschijn toverde. daar bleek meer dan 40% alcohol in te zitten en dat hebben we als afwisseling op het bier gedronken. Alles bij elkaar vonden we het hilarisch en hebben we het erg naar onze zin gehad, ons ene biertje gedronken (en de medicijnwijn natuurlijk) en de polonaise gedaan in rondjes om de bar.   

De volgende ochtend heel vroeg ging de wekker en was het voor ons tijd om verder te reizen. De bestemming was Quaitou een klein stadje in de richting van Shangri-la. Dit is waar de tiger leaping gorge trek begint. We hadden eerst een rustdag en zouden de volgende dag aan de trek beginnen. We konden meteen al merken dat we richting de bergen gingen, want het was behoorlijk koud en de velden waren bevroren.

Tiger Leaping Gorge is een trek van ongeveer 16 km over bergtoppen heen, dwars door de tiger leaping gorge. We hebben lang naar deze route uitgekeken en waren al van plan om dit te doen vanaf dat we China inkwamen. We wisten toen niet zeker of het wel kon. De gorge kan gevaarlijk zijn als het regent, en we werden gewaarschuwd om het niet te licht op te vatten omdat er mensen zijn gestorven. Gelukkig was het kurkdroog toen we wilden beginnen en hadden we een medereiziger voor de trek. We hadden Orlando ontmoet in een cafe in Dali en kwamen hem toevallig weer tegen in het guesthouse bij het startpunt. We hadden tegen elkaar gezegd om het rustig aan te doen en de trek in ongeveer 2-3 dagen te lopen. Nou ik kan je vertellen, het was de zwaarste route die ik ooit heb gelopen. De trek is een looppad op flinke hoogte, waardoor we de eerste dag bijna constant moesten klimmen. de hoogte zorge natuurlijk ook voor een adembenemend uitzicht! het pad liep over bergtoppen en ravijnen, langs de gorge. na zes extreemvermoeidende uren kwamen aan in Tea horse guesthouse, waar we de nacht zouden slapen. Ik was van plan om al snel na het eten naar bed te gaan, maar daar kwam niets van terecht. Tijdens het eten begon een groep koreanen te zingen en te drinken, wij moesten meedoen met het bier en ons glas werd de hele avond bijgeschonken. Aziaten snappen nooit dat westerse mensen niet zo veel met zingen hebben, je komt er hier gewoon niet onderuit. Het werd een erg late en luidruchtige avond die op het eind nog een beetje ongemakkelijk werd toen patrick en orlando werden aangerand door een dronken koreaans meisje (maar toen was ik al naar bed, want anders... :)). De volgende dag bleek niet half zo zwaar te zijn als de eerste, wat maar goed was ook (moe, biertjes etc.), maar gelukkig minstens net zo mooi om te lopen als het eerste stuk, we kwamen ravijnen, geitjes, prchtige uitzichten en dorpjes tegen en zelfs watervallen die we moesten oversteken. Na een wandeling van vier uur kwamen we aan bij het eindpunt en gingen we terug naar Quaitou en sliepen we die avond als roosjes.  

De volgende dag gingen we samen met Orlando naar Shangri-la, waar we dus nu nog steeds zijn. Het is hier echt bitter koud, we zeggen af en toe tegen elkaar dat we gek zijn dat we hier zitten te bibberen (de lonely planet zei nog om niet rond deze tijd van het jaar te komen vanwege het koude weer en mogelijke sneeuwstormen). We wilden gewoon voelen hoe tibet zou zijn, dichterbij kunnen we op dit moment niet komen. Ons hotel heeft gelukkig bedden met elektrische dekens, waar we heel blij mee zijn want in onze kamer is het rond het vriespunt. Vanochtend stonden de ijsbloemen op de ruiten en leken de dekens van ijs. Vandaag zijn we naar een tibetaans klooster geweest, wat erg mooi was. Het voelt hier ook echt als een ander land, de lucht is ijler, de mensen zijn anders en alles is heel helder en droog.

Morgen gaan we terug naar Dali en begint de reis naar Laos, terug naar warmte! Zo, nu ga ik mijn handen opwarmen bij het vuur, ik heb het erg koud! Thanx voor alle reacties, we vinden het erg leuk om van thuis te horen en jullie horen weer snel van ons!