Eindelijk in de tropen

Opweg naar Laos, zei ik nog in het laatste berichtje, maar dat duurde iets langer dan gepland. We zijn blijven hangen in Dali voor een half weekje. De eerste keer dat we in Dali waren hadden we een su[er barretje ontdekt in een zijstraatje, dat ook een guesthouse is. Omdat we de bar zo leuk vonden wilden we er deze keer blijven slapen. De kamers stelden niet zo veel voor, gewoon een bed, we moesten alledrie op een andere kamer (orlando reisde nog steeds met ons mee). Maar de sfeer en aankleding maakte alles goed. Alle andere gasten waren japanners en zaten er allemaal al voor maanden! Het leek er wel een soort commune! Er werd samen gegeten, samen muziek gemaakt, iedereen leek er wel te werken en alles werd gedeeld. Ik werd in de ochtend wakker met meditatie gehum en als ik opstond en mijn kamer uitliep waren de japanners aan het joga-en in de tuin. Er hing een constante dichte mist van alle wiet die er werd gerookt (vers geplukt van de berg om de hoek, heel natuurlijk allemaal). Patrick had nog een extra bonus op zijn kamer: twee kittens die om de beurt op zijn deken plaste! Wel erg schattig (tsja op mijn bed werd niet gescheten).

We waren van plan om maar een nachtje te blijven, maar konden ons pas drie nachten later losscheuren van Dali. Toen we dan eindelijk weggingen was het plan om in een aantal dagen naar de grens van Laos te reizen omdat er geen directe verbinding was vanuit Dali en het meer dan 1000 km was. Gelukkig voor ons viel het erg mee, na 18 uur in de slaapbus konden we direct door de volgende bus in en waren we binnen no-time de grens over.

In onze vorige berichtjes over China waren we niet altijd even postief, maar de laatste twee weken heeft dat helemaal goedgemaakt! Misschien omdat Yunnan minder chinees is! Hahaha. Veel leuke mensen ontmoet de laatste week, veels te veel biertjes gedronken en mooie dingen gezien. Dus vaarwel spugende chinezen, die opera luisteren op vol volume om vijf uur sochtends, vaarwel poepende kleuters op nationale monumenten, ik denk dat ik het ga missen om mensen te ellebogen voordat ik mn treinkaartjes kan kopen!

De grens  van Laos oversteken was een eitje, we werden vriendelijk toegelachen door de douanemensen en Pat kon opeens met iedereen praten in het Thais! Was een welkome verandering om weer te begrijpen wat er om je heen gebeurt en wordt gezegd. We hebben eerst een nachtje doorgebracht in Luang Nam Tha, waar we de hele tijd werden opgeschrikt door de grote hoeveelheid blanke mensen. Zijn we niet meer gewend na China, waar we de hele tijd tussen de chinese touristen zaten. Inmiddels zitten we in Luang Prabang. Van Luang Nam Tha naar Luang Prabang leek op de kaart een klein stukje, 200 kilometer, maar we deden er 9 uur over! De wegen zijn ontzettend slecht, overal zijn stukken verzakt en zijn er kuilen, bovendien kronkelt de route om de bergen heen. Na een uur begonnen de eerste mensen al over te geven! Het leek op negen uur lang enorme turbulentie in een vliegtuig. Wel raar dat de mensen in Laos er minder tegen kunnen dan de westerse mensen, je zou toch zeggen dat zij er meer aan gewend zijn.

Nou dat was het voor vanavond, ik heb niet zoveel inspiratie. Het kan even duren tot t volgende berichtje, het internet is hier niet overal even goed. We hebben nu wel weer een telefoonnummer: 6160653. Ik weet niet wat ervoor moet voor Laos, sorry!

Hoop dat jullie allemaal lekker sinterklaas hebben gevierd! groetjes!